De familieband van band Le Mistral

Leeuwarden - "tja, je moet wel wat te wensen hebben, he ?', zegt zangeres Klafia Span nadat ze net heeft uitgelegd dat ze graag nog eens een duet met Bono van U2 zou zingen. Het is tekenend voor het onmetelijke zelfvertrouwen van de Leeuwarder band Le Mistral. Zo schroomt men ook niet zich optredens in de kuip of ahoy ' ten doel te stellen. 'Je moet wel ergens naar toe werken', geeft Frans, echtgenoot van Klafia en drummer van de band, aan. Zoon Christiaan, gitarist, componist en tekstschrijver, completeert het trio. Alhoewel alle nummers zijn ontsproten uit zijn brein, is de als financieel administrateur werkzame jongen nog het meest bescheiden en luistert hij gelaten naar zijn enthousiast vertellende ouders.

LE MISTRAL

Leuk dat je er bent,'zegt vader Span met pretogen, popelend om de alweer 4e cd 'hold on' te laten horen. 'Het is moeilijk om maar 1 nummer te kiesen, want we vinden zelf alles mooi !' Het is de aanzet voor een erg ontwapenend gesprek. Uiteindelijk wordt 'Just a waist of time' gedraaid, we luisteren stilzwijgend. Frans, gepensioneerd werktuigbouwkundig tekenaar, glimlacht en peilt mijn reactie, Christiaan glundert als zijn gitaarsolo langskomt. klafia maakt met gesloten ogen sierlijke handbewegingen bij haar gezang. 'zet maar wat harder, dan hoort 'ie het beter,' maant de voormalig ambtenares haar man. Als het nummer afgelopen is, vraagt de band collectief naar mijn mening. 'Apart,' antwoord ik schoorvoetend. Het trio blikt tevreden, apart is ook precies wat ze willen zijn. 'Je moet er natuurlijk wel uitspringen !'

PARADISE

De band bestaat in 2007 5 jaar, maar vooralsnog maakt le mistral naam binnen de eigen woonplaats en omstreken maar ook landelijk komen er steeds meer fans op af. Dit komt mede door de hit 'Paradise'. Van deze song werd de videoclip regelmatig getoond op de Leeuwarder zender Mercurius. Het aanstekelijke refrein deed zijn werk en heel wat nederlanders weten het moeiteloos mee te zingen. Klafia: 'Met optredens schanderen ze vaak die titel al voordat we ook maar 1 noot hebben gespeeld !' Ook geniet de band landelijke bekendheid, overal zitten kleine groepen fans. 'We hebben veel contact met ze via de email, ook komen de fans bij ons aan de deur' Zo kwamen laatst 2 meisjes bij ons en lieten hun mobieltje overgaan, ze had 'Paradise' als ringtone ! Prachtig niet ?'

Le mistral, genoemd naar de wind die ooit in Frankrijk rond Frans' tent waaide, is bijna uniek. 'We spelen alternatieve pop. We maken pop met invloeden van rock, jazz en blues,' licht de enthousiast vertellende drummer toe. De songs lijken wat merkwaardig gestructureerd. 'Frans speelt nogal anders, hij heeft het zichzelf aangeleerd. Het zorgt mede voor ons bijzondere geluid,' eert Klafia haar levensgezel. Zijn techniek is in de studio nog bijgespijkerd toen men het debuutalbum opnam. 'Siep Dijkstra van de studio Hitfabryk in Giekerk heeft me wat kneepjes bijgebracht. Hij neemt alles van ons op. 'Zo ook de videoclips en de 3-DVD box die vorig jaar uitkwam. Klafia: de vraag van onze fans naar een live-DVD werd steeds groter. We wilden dit profesioneel aanpakken dus daarvoor heeft Siep ook gezorgd.'

De liefde en de fans

Klafia's Engelse uitspraak, met een ondefinieerbaar accent, is nog het voornaamste herkenningspunt. Doet ze het wellicht expres ? Haar gezicht betrekt. 'Het is gewoon mijn interpretatie van Christiaans teksten en het gevoel dat ik er bij heb. Als men het vreemd vindt, dan is dat maar zo, als wij maar opvallen.' In die teksten wordt de luisteraar wel eens op het verkeerde been gezet: Wat te denken van een zinsnede als 'I miss you and everything you left behind'. Iets missen wat toch achtergelaten is ? Ze lijken voornamelijk over verloren of onbereikbare liefdes te gaan. Wie denkt dat de gitarist/componist vaak zijn hart heeft gebroken heeft het mis. 'Geinspireerd door muziek uit de jaren 60 en 70 vind ik het een mooi onderwerp en het past goed bij de muziek.' De fans zijn het belangrijkste. 'Zonder hen ben je nergens,' beweren de bandleden in koor. 'Als we straks toch opeens in de kuip staan, vergeet ik ze heus niet,' belooft de zangeres van de groep plechtig. Om 'er te komen' steekt het gezin volgens Frans veel energie en vooral geld in de band. 'De vakanties schieten er bij in maar we vermaken ons zo ook heel best.' Een auto hebben ze ook niet meer. 'Voor een optreden huren we altijd een bus, dan moeten we nog uitkijken dat alles er niet uitvalt, zo vol zit ie !' De groep neemt namelijk een eigen lichtschow en andere aparatuur mee.

Op de vraag of het niet lastig is om als gezinsleden samen in een band te spelen, wordt resoluut met de hoofden geschud. Klafia legt uit: 'Thuis zijn we de familie Span en zijn we als ieder ander. Op het podium zijn we echte artiesten, maar vooral een groep vrienden die lekker muziek maken, klaar.'

Tekst: Johannes Keekstra

Foto: Anne van der Woude


Terug naar interviews.