Het geheim van Leeuwarden heet Le mistral

Le Mistral - U hebt er misschien nog nooit van gehoord, maar de aanhang van de Leeuwarder band groeit maar door. Fans, overal vandaan, komen meezingen. Grap of serieus ? het doet er niet toe. "Onze grootste droom is dat ze nog eens in Hengelo komen optreden."

Zangeres Klafia, met felrood geverfde haarlok. Foto LC/Niels Westra.

Door Asin Walthaus

LEEUWARDEN - Wat is Le Mistral ?

"Een van de bands uit mijn persoonlijke top 5 aller tijden", zegt Arjen van der Pal uit Hengelo. Hij is er al vier keer voor naar Leeuwarden gereisd, voor optredens in Romein en zalen centrum Schaaf. De laatste keer werdt hij ook nog geflitst. De boete was tien keer duurder dan het toegangskaartje.

Waar bestaat zijn top vijf verder uit ? "Ehm... Pink Floyd op 1, alles van Joe Jackson op 2, Genesis op 3, Le Mistral op 4 en de Dijk op 5", zegt hij na enig nadenken.

Hij draagt een Mistral shirt, speciaal voor hem gevingerverfd door zangeres Klafia Span. "Verder hangt het altijd aan de muur, maar nu heb ik het aan. Het kan niet in de was want dan gaat de verf eraf."

Er is iets eigenaardigs met Mistral. De band, die bestaat uit moeder Klafia, vader Frans en zoon Christiaan Span, begon vier jaar geleden met een optreden in verpleeg huis Bornia Herne. Al snel kwam het lokale succes: ze kwamen op omroep Mercurius en in het stadsblad Liwwadders. En ze kregen een fanatieke schare fans, die het weinig uit lijkt te maken wat Le Mistral doet, als de band het maar doet. Daar moet je eens naar toe, zeggen ze tegen anderen. Je weet niet wat je ziet. En hoort.

"Ik heb hier mooie dingen over gehoord", zeggen bezoekers al bij het inleveren van de jassen. Een groep Burgumers kwam hier, omdat drie vrienden hier vorige keer waren, het "te gek" hadden gevonden en de cd met 'Paradise' mee hadden terug genomen. "Die draaien we altijd op feestjes als iedereen dronken is.".

Als de band het podium betreedt gaat er gejuich op. Alsof het publiek onderling heeft afgesproken uit zijn dak gegaan. Iedereen lacht breed, dit moet wel de band zijn met het vrolijkste gehoor van Nederland. Luidkeels zingen de - opvallend jeugdige - bezoekers : "I'm in paradise, I'm in paradise with you, You ask me to enter the gates of heaven tonight". Om even later even luidkeels om nog een keer 'paradise' te vragen. Of je naar een legendarische band kijkt van een andere planeet, met fans en al.

Christiaan staat in een bos van gitaren te spelen, met een hoed op en vage schrijns. Hij schrijft de nummers. Frans Span zit achter de drums. En de opvallendste van de drie is Klafia, die eruit ziet als een strenge gouvernante die punkster is geworden. Een haarlok fel rood geverfd, gewaagde combinaties van zwart en rood, af en toe een danspasje en een heel eigen idee over de uitspraak van het engels. Tussen nummers door schudt ze handen van het publiek, dat haar bijna van het podium trekt.

"Het is een band die zijn weerga niet kent", zegt Gerrit Wessels uit hengelo. Meent hij dat nou ? "Het is waanzinnig hoe ze spelen, en hoe het publiek uit zijn dak gaat", voegt hij toe. "het is onze grootste droom dat ze nog eens in Hengelo komen optreden."

De burgurmers zijn al door het dolle heen. Een klimt op het podium, grist de microfoon uit de handen van de verbaaste Klafia, brult wat en duikt dan boven op het publiek. Een andere burgurmer, Pepijn Punt, heeft in de pauze een echt Le Mistral trommelstokje gekregen. "Die hang ik aan de muur op mijn kamer", zegt hij stralend. "Ik hoop dat ze zo meteen nog tien keer 'paradise' doen".

Een vreemde vrolijke boel, waar het moeilijk is afstandelijk te blijven. Na twee keer 'paradise' zing ik het ook mee, en probeer net als de anderen een hand te krijgen van Klafia. Leeuwarder Arjen Kamminga, hun 'roadie' en allereerste fan had het al voorspeld: "Het is de lol. Het is een fenomeen."

Terug naar interviews