Familieband Le Mistral

'Optreden voor volle kuip, dat zou mooi zijn'

"Waar is de cameraploeg ?", vraagt Klafia Span van Le Mistral verbaasd. Ze staat in de deuropening van de benedenwoning in Bilgaard en kijkt meewarig hoe ik mijn fiets tegen de muur parkeer. "We zaten maar te wachten op de televisiebus". Ze gaat voor naar de woonkamer waar gitaren, versterkers en een drumstel strategisch opgesteld staan om het de cameramensen makkelijk te maken. De 2 andere bandleden zitten klaar op de bank in de woning. Keurig in de kleren, netjes gekapt. Als het trio hoort dat het om stadsblad Liwwadders gaat is de tv - bus snel vergeten. "Ooh leuk, dat ken ik wel", zegt Klafia enthousiast.

Klafia Span

Even voorstellen aan Le Mistral. Klafia Span, zangeres en bassist. Echtgenoot Frans Span, drummer en percussionist. Zoon Christiaan Span, gitarist en creatief brein. Halvewege november presenteerde het trio hun tweede cd 'The new explosive change' in theater Romein. "Er waren ruim 180 mensen. Een groot succes.", aldus Klafia. Ze werpt zich van meet af aan op als leider van de band. "Ik regel alles en zorg dat het oefenen in goede banen loopt. Ik ben af en toe best streng." Klafia heeft het artistieke niet van een vreemde. Vader Pieter Hanja was een bekend Leeuwarder kunstschilder. Moeder was modeontwerpster. Klafia zelf genoot een klassieke opvoeding. Ze kan het niet vaak genoeg vertellen. Een waarbij ballet de hoofdmaaltijd was. Ze moest stoppen met dansen wegens een operatie aan het been.

Haar man Frans, neef van de verongelukte bassist Frans Span (Unbeatable, Road en begeleidingsband Paul van Vliet), komt uit een heel andere wereld. Jarenlang was hij een gevierd tafeltennisser bij Ready 1. "Misschien dat het drummen mij daarom ook goed ligt. Die polsbeweging, he." De voormalig werktuigbouwkundig
tekenaar / constructeur bij de CCF is al enkele jaren met pensioen. Drummen is sinds een jaar of drie zijn lust en zijn leven. Daarvoor had hij nog nooit een drumstel aangeraakt. Maar toen zoon Christiaan met een goedkope Peace drumkit aan kwam zetten, was hij verkocht. "Het was complete oorlog als ik er op sloeg", lacht Frans. Inmiddels staat er een peperduur handgemaakt Pearl drumset in de achterkamer. "Als hij losgaat, dan drumt hij net zo hard als een heavy metal - drummer", vertelt Klafia bewonderend. Frans bedacht zelfs een eigen kleurcodering voor zijn partijen. "Ik kan namelijk geen noot lezen. Ik wil ook geen muziekles want ik wil mijn eigen stijl houden." Klafia: "En juist die stijl wordt door iedereen enorm gewaardeerd."

Mistralwind

Christiaan Span

Zoon Christiaan is de creatieve spil in het verhaal. Hij bedenkt de liedjes en de teksten. "Iedereen vindt de songs inhoudelijk erg goed", zegt Klafia. Christiaan kijkt wat verlegen weg. "Hij treedt niet zo op de voorgrond als ik dat doe, he Chris", vergoelijkt z'n moeder. Haar zoon gaat onverstoorbaar verder. Stukje bij beetje verteld hij hoe hij een nummer maakt. Sinds hij na een reorganisatie bij de belastingdienst zonder werk zit, heeft hij zeeen van tijd om nummers te fabriceren. Vaak ontstaan die terwijl hij op de bank wat voor zich uit zit te spelen. Of de gitarist het niet vreemd vindt om samen met zijn vader en moeder in een band te zitten ?. Christiaan haalt zijn schouders op: "Niet zo eigenlijk". Ondanks de generatiekloof zijn er geen meningsverschillen over de muziek. Klafia: "Jimi Hendrix, Gary Moore en Eric clapton", Christiaan houdt vooral van gitaristen. Ook wij kunnen ons in deze muziek vinden." De band begon overigens bij Chris. Samen met Henk Huisman die hij kende van gitaarles speelde hij covers en eigen nummers. Op de bruiloft van zus Angelique speelden ze voor het eerst onder de naam Le Mistral. Bedacht door vader Frans. "Ze vroegen om een naam. Ik wist me nog te herinneren hoe we eens met een paar teamgenoten van Ready in Frankrijk waren. Als je s'avonds in de tent lag, hoorde je de Mistralwind. Soms zacht, soms hard; heel apart."

Van het een kwam het ander. Vader Span werdt gevraagd als drummer. En gedrieen maakten ze nummers. Er ontbeerde nog een zangeres. En in dit stuk van het verhaal kwam Klafia ten tonele. "Ze vroegen of ik eens mee wilde doen. Maar in het begin vondt ik het helemaal niets. Waardeloos, het was een zooitje. maar dat kwam ook door mijn klassieke opvoeding; ik was anders gewend." Ondanks haar bedenkingen ging ze een paar keer mee en vondt het steeds leuker worden. "Maar ik wilde er wel echt serieus mee bezig. Geen half werk." Klafia eist het uiterste. Reden voor tweede gitarist om uit de band te stappen. Hij had een gezin en niet zoveel tijd als wij hadden. Ik denk dat hij het ook wat te fanatiek vond worden." En gedreven is het trio. Van cd - hoes tot microfoon niets laat Le Mistral aan het toeval over. Het tweede album produceerden ze helemaal zelf, in de (H)it fabryk in Gytsjerk. Ook voor het maken van het hoesje werd veel tijd uitgetrokken. Dan loopt de hele familie Span een middag in de bibbliotheek te neuzen, op zoek naar leuke plaatjes. Klafia toont me het nieuwste exemplaar. Het rode cd - omhulsel en daarin een kunstzinnig plaatje. Op en top verzorgd. Net als de apparatuur van de band. Gitarist Christiaan Heeft in de muziekkamer enkele juweeltjes van instrumenten staan. De Gibson Les Paul Gold Top uit 1956 is zijn favoriet. Er staan zo'n negen gitaren op rij. Al met al gaat er wel veel geld in zitten, zegt Frans. Een cd opnemen en drukken kost al snel 1200 euro. En voor het optreden in Romein, waar iedereen gratis naar binnen mocht, moest de familie ook flink in de beurs tasten. "De vakanties schieten er bij in", aldus Frans.

En dan de muziek

Tijd voor een paar nummers. Frans is achter zijn drumset in de achterkamer gekropen. De pads die het drumgeluid dempen laat hij achterwege: "Dan hebben de buren maar even last." Frans SpanZangeres Klafia nestelt zich op een krukje voor de gangdeur en neemt de microfoon ter hand. Ze zorgt dat er een glas water staat om de stembanden te smeren. Christiaan zit halverwege de woonkamer. Hij lijkt wat los te komen nu hij zijn gitaar in handen heeft. Het eerste nummer 'Tonight' is een primeur vertelt hij. Want het komt op cd 3. Er wordt afgeteld en Le Mistral gaat voluit. Opvallend is het Engels van Klafia: brits met een onmiskenbaar hollands sausje.

Christiaan speelt een solo op zijn Gibson - gitaar. De concentratie bij de bandleden is groot. Nummer 2 'September night' klinkt een stuk gestroomlijnder. Maar ook bij dit nummer laat de stijl zich niet in een hokje vangen. Het is pop maar dan niet de geijkte top - 40 pop. Als artiest moet je dromen koesteren. "Een volle ahoy of een volle kuip", mijmert Klafia. Ze ziet het al voor zich, al die mensen die voor hun muziek komen: "Dat zal ons echt een kick geven." Christiaan en Frans knikken. "Seks, drugs en rock'n roll ?". Daar moeten we het niet van hebben aldus de zangeres.

Voor het grote geld dat binnen rolt, is er al wel een doel. Als de bankrekening gespekt is, komt er een muziekstudio in huis. En de flat woning in Bilgaard is dan natuurlijk helemaal verleden tijd. Misschien dat dit intervieuw een mooie opmaat is om lang gekoesterde dromen te verwezenlijken. "Als het balletje maar een keer gaat rollen. De cameraploeg komt dan ook vanzelf wel", lacht Klafia. Aan de bandleden zelf zal het niet liggen: "We proberen ons iedere keer te verbeteren. Voor minder doen we het niet."

Bert Kobus

Terug naar Interviews